Verhalen

Alle 6500 cliënten hebben bij Pameijer een eigen dossier. En alles wat in die dossiers staat móét kloppen, zodat elke cliënt precies krijgt waar diegene recht op heeft. Daar zorgt Julissa Geerman voor, samen met haar collega’s bij Cliëntzaken. “Ik ben zorgvuldig en geduldig. Twee eigenschappen die me altijd goed van pas komen. Of het nou gaat om het inchecken van wereldsterren in het hotel waar ik ooit werkte of om het werken aan de cliëntendossiers bij Pameijer, ik ben altijd nauwkeurig en precies. Want iedereen verdient aandacht.”

Hij was 2,38 meter lang: Rigardus Rijnhout. Veel mensen kennen hem als de Reus van Rotterdam die leefde van 1922 tot 1959. Een leuk leven had hij niet. Omdat hij anders was, had hij het gevoel dat er geen plek voor hem was in de samenleving. In dit jubileumjaar van zowel Galerie Atelier Herenplaats (35 jaar) als Pameijer (100 jaar) is een reusachtig kunstwerk van Rigardus onthuld aan de gevel van het atelier. ‘De Reus’ kijkt uit over het naar hem vernoemde Rijnhoutplein, midden in de wijk het Oude Westen waar hij geboren werd. Het was kunstenaar Brenda van Vliet die het kunstwerk ontwierp en hem een eervolle plek in de samenleving gaf.

Cliënten van Pameijer namen deel aan een traject om zich te ontwikkelen tot Assistent Sportcoach. Deze pilot werd eerder dit jaar afgerond en de resultaten zijn hoopvol: de deelnemers groeiden in zelfvertrouwen, ontwikkelden nieuwe vaardigheden en voelden meer zingeving in hun leven. De pilot was een samenwerking tussen Pameijer en Move2Exceed. Allebei geloven ze in de doorontwikkeling naar een erkende mbo 1-opleiding Assistent Sportcoach. Dit is een grote stap waarvoor je partners, tijd en geld nodig hebt. Als dat lukt, kunnen meer cliënten straks dezelfde positieve effecten ervaren als de deelnemers aan de pilot. Sommige van hen noemden het zelfs ‘een kantelpunt’ in hun leven.

Toen Judith van Woerden nog wooncoach was, zei ze ooit tegen een nieuwe bewoonster: “Welkom, fijn dat je er bent. Wanneer ga je weer weg?" De cliënt schrok daar enorm van. Vooral omdat ze volgens haar omgeving en dossier nooit voor zichzelf zou kunnen zorgen en niets zou kunnen bereiken in haar leven. Toen de vrouw twee jaar later al zelfstandig woonde en een baan had, zei ze dankbaar tegen Judith: "Jij zette me op het juiste spoor en liet me vooruitrijden."

In de Week van de Medezeggenschap staan we extra stil bij de stem van cliënten. Maar hoe zorg je ervoor dat mensen die stem ook daadwerkelijk durven te laten horen?

Tientallen mensen onder één dak, met gemeenschappelijke slaapkamers en afgeschermd van de buitenwereld. Tot de jaren ’70 zag je dat nog volop in de zorg voor mensen met een verstandelijke beperking en in de psychiatrie. Daarna begon Pameijer te bouwen aan iets anders: kleine woningen voor individuen, midden in de wijk, met eigen voordeuren en eigen sleutels. Dit betekende een omwenteling van jewelste, waarbij het ontwerp van locaties een cruciale rol speelde.

Ronald Brasz werkte in een supermarkt toen zijn buurman ineens binnenstormde: "De politie staat voor je deur. Ze halen je huis leeg!" Ronald rende naar huis, maar kwam te laat. Alles was weg. Zelfs zijn hond. Hij had niets meer. Bij Pameijer vond hij niet alleen een woonplek als cliënt, maar ook een baan als medewerker. Deze maand is het precies 30 jaar geleden dat hij officieel in dienst kwam.

In de keuken van activerings- en ontmoetingscentrum Kreileroord staat een cliënt voor het fornuis. Hij wil een ei leren bakken, maar is bang voor het vuur. Judella Rimon (44) staat naast hem en zegt kalm: "Je kunt het. Probeer maar." Als het lukt, ziet ze hoe trots hij is. "Het raakt mij telkens weer als iemand ondanks een beperking op eigen kracht iets voor elkaar krijgt."

In een restaurant bestelt Leo Keijzer wat te drinken met Marko en Ben, twee cliënten met downsyndroom die hij als wooncoach begeleidt. De ober komt naar hun tafel, richt zich tot Leo en vraagt wat Marko en Ben willen drinken. Leo kijkt verontwaardigd en zegt: “Vraag het ze zelf. Ze zitten er gewoon bij!” Deze reactie typeert Leo als voorvechter van respectvol omgaan met de ander, wie je ook bent. Deze maand viert hij zijn veertigjarig jubileum bij Pameijer.

"Vergeet cijferlijsten. Het gaat erom wat je doet en wat je achterlaat. Dat is wat telt." Deze uitspraak van haar vader knoopte Monique op 't Hof – van de Velde goed in haar oren. Na haar agogische opleiding besloot ze dan ook niet meer door te leren, maar direct te gaan werken. Deze maand doet ze dat precies 25 jaar bij Pameijer.

Pameijer bestaat 100 jaar. Dit jubileumjaar delen we elke maand het verhaal van een medewerker die óók een jubileum viert. Ze vertellen over hun werk, leermomenten en mooie, pittige en grappige herinneringen. Over wat het vraagt om dit werk te doen. Twaalf maanden, twaalf verhalen.

Pameijer bestaat 100 jaar. Dit jubileumjaar delen we elke maand het verhaal van een medewerker die óók een jubileum viert. Ze vertellen over hun werk, leermomenten en mooie, pittige en grappige herinneringen. Over wat het vraagt om dit werk te doen. Twaalf maanden, twaalf verhalen.