Verhalen

Tientallen mensen onder één dak, met gemeenschappelijke slaapkamers en afgeschermd van de buitenwereld. Tot de jaren ’70 zag je dat nog volop in de zorg voor mensen met een verstandelijke beperking en in de psychiatrie. Daarna begon Pameijer te bouwen aan iets anders: kleine woningen voor individuen, midden in de wijk, met eigen voordeuren en eigen sleutels. Dit betekende een omwenteling van jewelste, waarbij het ontwerp van locaties een cruciale rol speelde.

Ronald Brasz werkte in een supermarkt toen zijn buurman ineens binnenstormde: "De politie staat voor je deur. Ze halen je huis leeg!" Ronald rende naar huis, maar kwam te laat. Alles was weg. Zelfs zijn hond. Hij had niets meer. Bij Pameijer vond hij niet alleen een woonplek als cliënt, maar ook een baan als medewerker. Deze maand is het precies 30 jaar geleden dat hij officieel in dienst kwam.

In de keuken van activerings- en ontmoetingscentrum Kreileroord staat een cliënt voor het fornuis. Hij wil een ei leren bakken, maar is bang voor het vuur. Judella Rimon (44) staat naast hem en zegt kalm: "Je kunt het. Probeer maar." Als het lukt, ziet ze hoe trots hij is. "Het raakt mij telkens weer als iemand ondanks een beperking op eigen kracht iets voor elkaar krijgt."

In een restaurant bestelt Leo Keijzer wat te drinken met Marko en Ben, twee cliënten met downsyndroom die hij als wooncoach begeleidt. De ober komt naar hun tafel, richt zich tot Leo en vraagt wat Marko en Ben willen drinken. Leo kijkt verontwaardigd en zegt: “Vraag het ze zelf. Ze zitten er gewoon bij!” Deze reactie typeert Leo als voorvechter van respectvol omgaan met de ander, wie je ook bent. Deze maand viert hij zijn veertigjarig jubileum bij Pameijer.

"Vergeet cijferlijsten. Het gaat erom wat je doet en wat je achterlaat. Dat is wat telt." Deze uitspraak van haar vader knoopte Monique op 't Hof – van de Velde goed in haar oren. Na haar agogische opleiding besloot ze dan ook niet meer door te leren, maar direct te gaan werken. Deze maand doet ze dat precies 25 jaar bij Pameijer.

Pameijer bestaat 100 jaar. Dit jubileumjaar delen we elke maand het verhaal van een medewerker die óók een jubileum viert. Ze vertellen over hun werk, leermomenten en mooie, pittige en grappige herinneringen. Over wat het vraagt om dit werk te doen. Twaalf maanden, twaalf verhalen.

Pameijer bestaat 100 jaar. Dit jubileumjaar delen we elke maand het verhaal van een medewerker die óók een jubileum viert. Ze vertellen over hun werk, leermomenten en mooie, pittige en grappige herinneringen. Over wat het vraagt om dit werk te doen. Twaalf maanden, twaalf verhalen.

Een sterke samenwerking die werkt. Dat zijn wooncoach Davina en ervaringsdeskundige Laverne in Hoogvliet, die allebei mevrouw Bakker ondersteunen. “Je moet samen het hogere doel voor ogen hebben."

‘Vooruit is niet altijd rechtdoor’. ‘Het plenst tranen van het lachen’. Dit zijn slechts twee van vele treffende spreuken die we kennen van Pameijer. Lonne Wennekendonk bedacht ze als onderdeel van de huisstijl die ze 20 jaar geleden ontwikkelde. Ze deed dat samen met cliënten en medewerkers. De huisstijl was toen innovatief en onderscheidend. Vandaag is het nog altijd actueel.

Pameijer bestaat 100 jaar. Dit jubileumjaar delen we elke maand het verhaal van een medewerker die óók een jubileum viert. Ze vertellen over hun werk, leermomenten en mooie, pittige en grappige herinneringen. Over wat het vraagt om dit werk te doen. Deze maand een kleine uitzondering: bandcoach Mark Paauwe vertelt over het 15-jarig bestaan van de Niemand Minder Band.

Pameijer bestaat 100 jaar. Dit jubileumjaar delen we elke maand het verhaal van een medewerker die óók een jubileum viert. Ze vertellen over hun werk, leermomenten en mooie, pittige en grappige herinneringen. Over wat het vraagt om dit werk te doen. Twaalf maanden, twaalf verhalen.

“Ik voel me er goed bij als ik iets kan betekenen voor een ander.”