Monique (56) begon haar carrière in 1991 bij Hillevliet, een woonvorm in Rotterdam Zuid. "Ik wilde toen heel graag aan de slag met mensen die ondersteuning nodig hebben. Ik geloof dat zij een bepaald pad bewandelen en zie mijzelf als een passant die een stukje met ze kan meelopen. Door vragen te stellen of iets te laten zien, kan ik ze laten nadenken om ook eens een ander pad te bewandelen. Willen ze dat niet? Prima toch. Ik vind dat iedereen het pad moet kunnen lopen dat hij of zij wil."
Vanaf dag één thuis
In mei 2001 stapte Monique over naar Pameijer, waar ze senior begeleider op woonlocatie Marsmanplein in Oud-Beijerland werd. "Vanaf dag 1 voelde het als thuis. Dat kwam door de bevlogenheid van collega’s en de vrijheid en het vertrouwen die je krijgt bij Pameijer."
Toen ze op de woonlocatie de liefde van haar leven ontmoette, leek het haar beter om ergens anders bij Pameijer te gaan werken. Iets met privé en werk gescheiden houden. Ze kwam in 2004 terecht op Goeree Overflakkee. "Als teamleider begon ik daar met 3 collega’s om op dit eiland de integrale dienstverlening op te zetten: van wonen tot dagbesteding en van werken tot ambulante ondersteuning. Het was inderdaad bouwen geblazen en flink pionieren. Ik hou ervan."
De verbinder die mensen meeneemt
Op Goeree Overflakkee bouwde Monique warme relaties op met de lokale overheden en partners om dingen voor elkaar te krijgen. Ze was daarin succesvol en het team groeide als kool naar 25 collega's. Het zegt veel over de kracht van Monique. Ze is een verbinder die mensen kan meenemen met iets dat in hun belang is. Dat geldt zowel voor collega’s als partners en cliënten. “Daardoor krijg ik veel voor elkaar. Iemand zei ooit tegen mij: jij verkoopt nog een koelkast aan een Eskimo.”
In 2012 nam Monique een sabbatical. Ze liep het Pieterpad, was vrijwilliger bij Alpe d'Huzes en reisde veel. Het was de periode waarin Pameijer werkte aan zelfsturende teams. "Ik had mijn team gevraagd om te kijken of ze inderdaad zelfsturend konden zijn. Nou, ze konden zich uitstekend redden zonder mij."
Compleet nieuw team van arrangeurs
Toen ze in 2013 terugkwam van haar sabbatical, was dat ook het jaar waarin Pameijer begon met de voorbereiding op de grote transitie in de zorg. Vanaf 2015 werden veel zorgtaken decentraal bij gemeentes neergelegd. "De organisatie ging nadenken hoe we de transitie door moesten. Er kwam iets totaal nieuws aan en ik word blij als ik aan zoiets mag meewerken. We hadden geen idee hoe we het gingen doen, maar we hadden een stip aan de horizon en daar zijn we met elkaar op afgegaan."
Zo werd besloten dat Pameijer Herkent ging werken met een compleet nieuw team van arrangeurs voor de eerste kennismaking met cliënten, het opschrijven van hun doelen en bekijken welke indicatie of beschikking zij hebben. Monique werd daar meteen de manager van. "Ik moest veel arrangeurs aannemen. Vanuit de organisatie kreeg ik alle vrijheid en steun om te bouwen en ons team groeide hard. Een supertijd was dat!”
Monique vraagt van haar arrangeurs wat ze zelf ook altijd deed: “Vraag mensen wat ze nodig hebben en sluit daarbij aan. De wereld ontwikkelt zich razendsnel en mensen moeten zoveel. Als een cliënt moeite heeft om dat allemaal bij te benen, dan mag een arrangeur daar echt wel even bij stilstaan. Ik wil dat ze het lef hebben om eerst te vragen hoe het met iemand gaat. Dus niet meteen wat formaliteiten en lijstjes afwerken voor het cliëntendossier. Dat kan altijd nog."
De verstopte koelkast
Monique gelooft in de kracht van verhalen om anderen te inspireren en te laten nadenken over hun ondersteuning. Als voorbeeld vertelt ze het verhaal van een cliënt die zijn koelkast verstopte. "Ik was bij hem toen hij vroeg: ‘Jij wil net als iedereen zeker weten waar mijn koelkast is?' Toen ik zei dat ik dat helemaal niet hoefde te weten, was hij verbaasd." Bij een volgend bezoek liet de cliënt haar zelf zien waar de koelkast stond. Hij had hem achter een gordijn verstopt, omdat iedereen altijd liep te zeuren over wat erin stond. “Dat gezeur van iedereen vond ik ook stom. Terecht dat hij hem verstopt had. Het is toch zíjn koelkast in zijn éigen huis?”
Monique zag dat er versproducten instonden die over de datum waren. Hij kocht namelijk altijd aanbiedingen groot in om geld te besparen. “Dat deed hij al heel lang en hij is nooit ziek geworden van oude paté of melk.” Ze zei dat hij dat lekker moest blijven doen als hij dat wilde. Maar ineens ontdekte ze dat hij geen folders in de brievenbus kreeg vanwege een nee/nee-sticker op de deur. “Ik vertelde hem dat bepaalde aanbiedingen regelmatig terugkomen en dat je dat in folders kunt zien. Daar heb ik het verder bij gelaten. Het is namelijk niet aan mij om iets voor hem op te lossen. Ik heb hem alleen laten zien wat hij anders kan doen. Het is aan hem om wel of geen folders te gaan lezen. Dat is eigen regie.”
Blijven verwonderen
Verwonderen. Dat is wat Monique, die nog altijd manager is bij Pamijer Herkent, wil blijven doen in haar werk. "Daarom vraag ik mezelf regelmatig af: Ben ik nog de juiste persoon op de juiste plek? Krijg ik mensen nog steeds mee? Zie ik nog een stip aan de horizon om voor te knokken? Na 25 jaar is het antwoord op deze vragen nog altijd volmondig JA!"