Op 29 januari 2026 is het precies 40 jaar geleden dat Jobcoach Erwin van Prooijen bij Pameijer kwam werken. Hoe hij ooit bij zijn eerste én enige werkgever terechtkwam? "Dat heb ik te danken aan mijn oma. En daar ben ik haar nog elke dag dankbaar voor.”
Erwin (63) volgde een lerarenopleiding Biologie & Huishoudkunde. Hij werd aangenomen op een school als biologieleraar, maar nog voor zijn eerste werkdag bedacht hij zich. “Ik zag het helemaal niet zitten. Maar ik had geen idee wat ik wel wilde.” Zijn oma duwde hem een krantenknipsel onder zijn neus. Daarop stond een vacature bij Pameijer als huishoudelijke hulp. ‘Ga maar solliciteren, want thuiszitten doen we in onze familie niet', zei ze erbij. “Ik kreeg dus op mijn lazer van mijn oma, en daar luister je naar."
Rolstoel in de boom
Erwin ging op gesprek op het hoofdkantoor van Pameijer, toen nog op de Coolsingel. “Ik had geen idee wat het werk van huishoudelijke hulp inhield. Maar dat maakte niet uit, want ze zagen me liever als begeleider”, legt Erwin uit, die inderdaad werd aangenomen als assistent begeleider bij een dagverblijf voor ouderen in Ommoord. Hij mocht meteen een HBO-opleiding doen om het vak te leren. “Het was eind jaren ’80, toen financieel nog veel mogelijk was in de zorg. We gingen zelfs op kamp met cliënten. En op kamp haal je natuurlijk kattenkwaad uit. Regelmatig hing er een rolstoel in een boom”, lacht Erwin. “In veel opzichten was het echt een andere tijd."
De samenleving moet je zelf opzoeken
Wat niet anders was in die tijd, was de Pameijergedachte dat cliënten meedoen in de samenleving om van betekenis te kunnen zijn. In Ommoord leerde Erwin al snel dat integreren in de samenleving niet vanzelf gaat. “We waren aan het werk met de cliënten, maar deden dat alleen binnen de muren van onze locatie. En als je je deuren openzet, loopt de samenleving niet vanzelf naar binnen. Het werd mij snel duidelijk dat we zelf naar buiten moesten, de samenleving in.”
En dat gebeurde. In 1990 kwam Erwin terecht bij Lunchcafé Herenplaats op de Meent. “Samen met een groep cliënten gingen we hier aan het werk. We maakten zelf broodjes, taarten, koffie en thee. We verkochten die aan mensen die hier wél spontaan naar binnenkwamen. Dit werkte geweldig!”
‘Ik wil hier wel werken’
De cliënten kregen de smaak te pakken in het lunchcafé en wilden meer. Het lukte om één dag per week met ze naar het Zadkine College te gaan om horeca-vaardigheden te leren. En elk jaar werd de hele groep uitgenodigd om zelf een keer uit eten te gaan. “De eerste keer deden we dat in een restaurant op de Witte de Withstraat. Iedereen had zich netjes aangekleed.” Toen de cliënten het restaurant binnenkwamen, raakte Erwin even in de war. “Ze liepen direct de keuken in om het personeel te helpen. Ook de kok wist niet wat hem overkwam. Allemaal gasten in hun mooiste outfit die spontaan uien gingen snijden."
Eenmaal aan tafel, ontbrak nog één van de cliënten. “Ik trof haar aan in de spoelkeuken waar ze in haar chique jurk stond af te wassen. Ze zei tegen me: ‘Dit vind ik leuk, joh. Ik wil hier wel werken.’ Ik wees naar de bedrijfsleider en zei dat ze het hem zelf mocht vragen. Twee weken later ging ze er echt aan de slag en werd de eerste cliënt met een betaalde baan in de Rotterdamse horeca.”
Durven dromen
Dat moment met die cliënt duwde Erwin richting de rol van Jobcoach. Dat werd hij rond de millenniumwisseling. Zijn werk was en is niet altijd makkelijk. “Regelgeving, subsidies, procedures. Het kost soms veel tijd om dingen geregeld te krijgen voor je cliënten. Maar je moet blijven volhouden. Plannen maken. Denken in oplossingen en kijken hoever je komt. Laat je niet beperken, durf te dromen. Dat heb ik wel geleerd in al die jaren."
Jezelf overbodig maken
Erwin leerde nog veel meer in 40 jaar. "Niet invullen voor een ander. Geen aannames doen. Steek energie in haalbare dingen.” Ook leerde hij moeiteloos schakelen tussen een gesprek met een cliënt en een directeur. En elk jaar volgt hij bijscholingen. Want het werk en de regels veranderen voortdurend. Het mooiste wat Erwin als Jobcoach kan bereiken? “Dat we binnen een paar jaar de begeleiding kunnen overdragen aan de werkgever en onszelf overbodig maken.”
Zoals bij een cliënt die drie jaar geleden begon als onzekere, kwetsbare jongen in de keuken bij Hotel New York. Nu werkt hij er 32 uur als kok, valt onder de cao en krijgt begeleiding van een collega die zijn maatje is. "Het was een mooi moment om hem de hand te schudden en te zeggen: ‘Je mag me altijd bellen voor de lol, maar vanaf nu heb je mij niet meer nodig.’ Dat voelt zo goed. Voor hem vooral."
Drijfveer
Erwin kijkt met een goed gevoel terug op zijn eerste én enige werkgever. "Dat ik hier nog zit, zegt veel over Pameijer. Het is een fantastische werkgever die investeert in haar medewerkers." Als Erwin alles in één woord moet samenvatten, zegt hij: "Drijfveer. Je moet een bepaalde drijfveer hebben. Iets wat mooi is om te doen en waar je blij van wordt. Die drijfveer heb ik bij Pameijer gevonden en altijd gehad."
